Μάθημα 4: Υγεία και ευημερία των νέων

Πώς και γιατί η καταπολέμηση της σπατάλης τροφίμων και η εκπαίδευση των ανθρώπων να καταναλώνουν λιγότερο και καλύτερα μπορούν να βοηθήσουν στην ευημερία των νέων;

Μέχρι στιγμής, έχουμε αναλύσει τη σχέση μεταξύ φτώχειας, υγείας και εκπαίδευσης: πρόκειται για μία ισχυρή, διμερή σχέση στην οποία κάθε στοιχείο επηρεάζει το άλλο και επηρεάζεται με τη σειρά του. Η εξάλειψη της φτώχειας είναι ένας φιλόδοξος στόχος, αλλά ας προσπαθήσουμε να το καταφέρουμε ένα βήμα τη φορά. Τι μπορούμε να κάνουμε συγκεκριμένα, στην καθημερινή μας ζωή, για να μειώσουμε τα επίπεδα φτώχειας και να βελτιώσουμε την ευημερία των νέων όσον αφορά τη σπατάλη τροφίμων, την επισιτιστική ασφάλεια, την κλιματική αλλαγή και τον βιώσιμο τρόπο ζωής;

Η καταπολέμηση της σπατάλης τροφίμων αποτελεί πλέον ηθικό καθήκον, διότι έχει σοβαρές περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις.

Για την παραγωγή των τροφίμων που δεν θα καταναλωθούν, χρησιμοποιούνται άσκοπα φυσικοί πόροι και δημιουργούνται εκπομπές στην ατμόσφαιρα που αντιστοιχούν στο 8% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και αποβλήτων.

Η αναδιανομή των τροφίμων που χαραμίζονται μπορεί επίσης να συμβάλει στη βελτίωση της διατροφικής κατάστασης των κοινωνικά ευάλωτων τμημάτων του πληθυσμού.

Το EUFIC είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που παρέχει ενδιαφέρουσες επιστημονικά τεκμηριωμένες πληροφορίες για να εμπνεύσει και να ενισχύσει υγιέστερες και πιο βιώσιμες διατροφικές επιλογές και τρόπους ζωής.

Να σπαταλάτε λιγότερο και να καταναλώνετε συνειδητά για να προστατεύετε το περιβάλλον και τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Όπως είδαμε στο προηγούμενο βίντεο, σπατάλη τροφίμων σημαίνει σπατάλη γης, νερού και εργασίας που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή τους.

Σπατάλη παρατηρείται επίσης στο επίπεδο της διανομής: πολλά τρόφιμα που είναι κοντά στη λήξη τους ή έχουν αισθητικές ατέλειες (κηλίδες ή βαθουλώματα) μερικές φορές δεν προσφέρονται καν προς πώληση, ή όταν προσφέρονται, απορρίπτονται από τους αγοραστές. Αυτή είναι μία συμπεριφορά που μπορούν να βελτιώσουν οι καταναλωτές, και μερικές φορές, η διανομή βοηθά ήδη από αυτή την άποψη, όταν προσφέρει λιγότερο «όμορφα» και κοντά στη λήξη προϊόντα σε φθηνότερες τιμές.

Παρόλο που βραχυπρόθεσμα η μείωση της σπατάλης τροφίμων φαίνεται να μην έχει αντίκτυπο, μπορεί να μας βοηθήσει να ανταποκριθούμε σε ηθικές, κοινωνικές, οικονομικές και ψυχολογικές ανάγκες: λιγότερη σπατάλη σημαίνει εξοικονόμηση χρημάτων, αλλά και μη τροφοδότηση ενός συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης που βρίσκεται κοντά στην κατάρρευση, σημαίνει να δώσουμε μία διαφορετική αξία στους πόρους που έχουμε στη διάθεσή μας και να κατανοήσουμε σε ποιο βαθμό η κατανάλωσή μας υπαγορεύεται από μία πραγματική ανάγκη, η γνώση ό,τι έχουμε υιοθετήσει έναν βιώσιμο τρόπο ζωής μας επιτρέπει να νιώθουμε ευεξία σε ψυχολογικό επίπεδο επειδή αναγνωρίζουμε ό,τι είμαστε μέρος της λύσης και όχι μέρος του προβλήματος.

Source: https://ssir.org/articles/entry/healthy_eating_active_living_reflections_insights_and_considerations_for_the_road_ahead

Επιπλέον, η νεανική μετάβαση κάθε ατόμου και η σχέση του με τα επισιτιστικά συστήματα διαμορφώνεται μοναδικά από συγκεκριμένες διασταυρώσεις με πολλαπλούς παράγοντες, όπως το φύλο, η τάξη, ο πλούτος, η υγεία, η τοποθεσία, και οι σχέσεις μεταξύ των γενεών.

Από την άποψη της ανάπτυξης, η σημερινή νέα γενιά βρίσκεται στην πρώτη γραμμή: θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής και κλιματικής αλλαγής, οι οποίες είναι πιθανό να επιταχυνθούν και να ενταθούν κατά τη διάρκεια της ζωής της και των παιδιών της. Δεδομένου ό,τι οι νέες γενιές καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις στη διαμόρφωση του αυριανού κόσμου και είναι επίσης οι πρώτες που θα υποστούν τις βαρύτερες συνέπειες των όσων έχουν γίνει μέχρι σήμερα, είναι απαραίτητο να επανεξετάσουμε τη σχέση τους με το διατροφικό σύστημα που νοείται όχι μόνο ως σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης τροφίμων, αλλά και ως σύστημα διάθεσης αποβλήτων, ανακύκλωσης, πολιτικών για τη βιωσιμότητα, και οτιδήποτε άλλο ενδιάμεσα

«Η προσέγγιση των γενεών θα πρέπει να βοηθήσει τους ερευνητές των επισιτιστικών συστημάτων και τους επαγγελματίες της ανάπτυξης να κατανοήσουν ό,τι η σημερινή νέα γενιά είναι ιστορικά τοποθετημένη ως μία «γενιά από μόνη της», η οποία αντιμετωπίζει μία μοναδική και άνευ προηγουμένου σύζευξη ιστορικών διαδικασιών που δημιουργεί νέες ευκαιρίες και προκλήσεις που εξαρτώνται από την αβεβαιότητα και τον κίνδυνο.» (Glover, Sumberg, 2020)